Menu

Zoek op
rubriek
Omgevingsweb

Zoek in dossier

De permanente bewoning van recreatieverblijven vormt een groot handhavingsprobleem voor gemeenten. Dossiers kennen geregeld een doorlooptijd van vier jaar of meer, en het is voor bestuurders vaak lastig omgaan met de kritiek die zij ontvangen als mensen uit ‘hun’ woningen worden gezet.

Vaak worden ook arbeidsmigranten en slachtoffers van huiselijk geweld gehuisvest in recreatiewoningen, wat wel wordt gedoogd door gemeenten. Het probleem voorziet kennelijk wel in een behoefte: er is voor starters en bij plotselinge calamiteiten onvoldoende woonruimte. Er zal een structurele oplossing moeten komen vanuit de centrale overheid, bijvoorbeeld het zorgdragen voor afdoende betaalbare woonruimte voor starters. Gemeenten kunnen vervolgens bijvoorbeeld in samenwerking met recreatieondernemers recreatieparken revitaliseren, aangezien de bewoonde recreatieverblijven vaak verouderd zijn en niet meer voldoen aan de vraag van recreanten, maar wel aan de eisen van bewoners die niet in een positie zitten om kieskeurig te zijn. Verder zullen gemeenten meer moeten inzetten op eenduidig beleid, vastberaden en zichtbare handhaving, afstemming tussen gemeente-afdelingen, gerichte communicatie en zowel verticale als horizontale samenwerking. Ook kunnen de persoonsgebonden omgevingsvergunning en gedoogbeschikking een mogelijke oplossing bieden.